NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co będzie, jeśli nie zamkniesz Bergerów?
Nie myśl o tym. Nie dopuszczę do tego.
Wszystko będzie dobrze.
Powinnam wracać.
Hej.
Nie spocznę, dopóki to się nie skończy.
Dobrze.
Dziękuję za wszystko, co dla mnie zrobiłeś.
Jesteś dobrym człowiekiem.
- Halo? - Tu Nick. Możemy pogadać?
Widzisz, co się dzieje, gdy wszyscy robią, co trzeba.
Jeszcze nie jest za późno.
Naprawimy to jutro.
„My”, jasne. Ja to będę musiał naprawić.
Skąd to masz?
Nadawca anonimowy. To musi pochodzić od Ferry'ego.
Dlaczego teraz?
Co to znaczy?
Nie wiem.
Ktoś nas obserwował. Wiedział, że jesteś gliną.
Ferry nie wiedział. Zawarliście umowę po tej rozmowie.
John?
Oskarżał cię już przed Saint-Malo.
To nagranie z nocy jego śmierci.
Może dlatego Ferry go nie dostał.
Dlaczego wysłał nam to teraz? Trzy dni przed rozprawą.
To nie przypadek.
Naprawdę nie wiem.
Próbowali się znowu z tobą kontaktować? Może przez Polly?
Tylko ten jeden raz.
Rozmawiałeś z J.P.?
Zgubiliśmy Bilzariana pod hotelem. Nie było go w samolocie do Wiednia.
Kurwa.
Możesz ze mną porozmawiać, Bob. Wiesz o tym?
To wszystko mogło cię przytłoczyć. Wiele się wydarzyło.
Ferry, Kim, bracia Berger...
Nikt by tego sam nie udźwignął.
Już prawie koniec.
Gdy usłyszałem, że Kim złożyła wypowiedzenie, spytałem ją o powód.
Odparła, że posunęliście się za daleko.
To odbiło się na nas obojgu. To była długa sprawa.
Posłuchaj, Bob.
Marc nie chce niespodzianek w sądzie.
Dojdzie do sedna sprawy.
Jeśli powinienem coś wiedzieć, to jest dobry moment.
Jestem tu, żeby ci pomóc.
Nie wiem, o czym mówisz.
Dobra.
Ferry jest niedostępny, ale wiesz co? Spróbuj...
Ferry jest niedostępny, ale wiesz co? Spróbuj ponownie. Na razie!
- Halo? - Bob, musisz przyjechać.
Musimy lecieć z chłopakami do Hiszpanii. Mamy pilną robotę.
Musisz sam popilnować Bilzariana. Naprawdę mi przykro.
Musisz tu być za godzinę. Mamy lot o 9.30. Dobra?
Dobrze. Już jadę.
Witaj. Masz jedną nową wiadomość.
Bob, tu Marc. Możesz oddzwonić?
Cześć, Nathalie.
- Bob? - Tak?
Halo, Bob?
SŁABY ZASIĘG
To... Słyszysz mnie?
Słyszę, ale mam słaby zasięg.
Laurent... się.
- Co? - Wczoraj wieczorem.
- Halo, Nathalie? - Bob?
Słyszysz mnie? Laurent się obudził.
Musisz mi pomóc. J.P...
Niech to diabli!
ROZMOWA ZAKOŃCZONA
BRAK SIECI
Kurwa.
Tu poczta głosowa Nathalie. Nie ma mnie. Zostaw...
- Tak? - Nick. Dzwoniła Nathalie.
- Laurent odzyskał przytomność. - Cholera. Może mówić?
Nie wiem. Miałem słaby zasięg.
Ciągle przerywało. Teraz łapie mnie poczta głosowa.
W porządku. Sprawdzę to i oddzwonię.
- Spóźniłeś się, stary. - Wiem.
- Ucieknie mi samolot. - Wybacz.
No co? Daj spokój.
Ten kutas chciał dać nogę, więc zabraliśmy mu ciuchy.
Nie spuszczaj go z oczu. Próbował nawet nas przekupić.
Właściwie udało mi się ich przekonać.
Są dość tani. Hiszpańskie gliny muszą słabo zarabiać.
Jasne, zasrańcu.
- Jadę. - Dobra.
- Dzięki za pomoc. - Zawsze możesz na mnie liczyć.
- Powodzenia. - Tobie też.
Na razie.
Słodki jesteś.
BRAK SIECI
Czemu tak bardzo chcesz uciec? Za parę dni cię wypuścimy.
Zbyt wiele razy ludzie wbijali mi nóż w plecy,
abym wierzył im na słowo, przyjacielu.
Co dziś będziemy robić?
Miły spacer po lesie?
Film? Może obejrzymy Wredne dziewczyny?
To twoja prywatna kolekcja DVD?
Nie wiedziałem, że jeszcze się tego używa.
Ubieraj się.
Jedziesz ze mną.
Skurwiel.
Zapnij pas.
Jestem z Armenii. Nie zapinamy pasów.
- W Belgii owszem. - Serio?
Tolerujesz porwanie, wymuszenie i pobicie,
ale nie akceptujesz jazdy bez pasów?
Co jest, kurwa?
Cholera. Mój nos.
BRAK SIECI
Co jest między tobą a Bergerami?
Steve, czy jak ci tam, kurwa, na imię.
Jakaś grubsza sprawa.
Wymyśliłeś już, co powiesz, gdy to się skończy?
Czekasz na telefon?
Gapisz się na ten telefon jak dziewczynka.
Spróbuj coś odwalić, a odstrzelę ci jaja.
Witaj. Masz trzy nowe wiadomości. Pierwsza wiadomość.
Bob, tu Marc. Możesz oddzwonić?
Następna wiadomość.
Hej, gdzie jesteś?
Następna wiadomość.
Bob, dzwonił Marc. O co chodzi?
Wszystko w porządku?
Tak, padł mi telefon. Nathalie się odzywała?
- Nie. Nie widziałeś się z nią? - Jeszcze nie.
Wiem tylko, że wypisali Laurenta ze szpitala.
Kto?
J.P. i jego matka. Nie wiem, w jakim jest stanie.
Póki co zakładamy, że Nathalie grozi niebezpieczeństwo.
Nie rób jeszcze nic. Sprawdzę, co z nią.
Co zrobisz potem?
Oddzwonię do ciebie.
- Tak? - Nie dostałeś mojej wiadomości?
Nie mam na to czasu, Ferry.
Jeśli nie zobaczę się dziś z żoną,
wyślę twoim kolegom resztę dziś wieczorem. Jasne?
- Siema, stary. - Cześć, Kris. Zrobisz coś dla mnie?
Sprawdzisz dla mnie adres? Prowadzę, a jest mi potrzebny.
- Jasne. Mów. - Danielle Bouman.
- Co zamierzasz? - Lepiej nie pytaj.
Wiesz, że zrobię dla ciebie wszystko...
Wiem, ale naprawdę go potrzebuję. Obiecuję, że nie będziesz miał kłopotów.
- Zobaczę, co da się zrobić. - Dzięki, stary.
- Idziesz do bagażnika. - Nie.
To dla twojego dobra. Jedziemy do Bergerów.
Chyba żartujesz.
Ile to będzie trwać?
Myślałem, że miałeś tylko zadzwonić.
Możesz tam wejść po dobroci albo wepchnę cię tam siłą.
Ty draniu.
Tylko jedź spokojnie. Mam chorobę lokomocyjną.
I klaustrofobię. Kurwa!
Mogę pomóc?
Ktoś tam jest.
Zamknięte.
Wiem, ale chciałem spytać Nathalie, czy mogę się przejechać.
Widziała ją pani?
Nie ma jej.
Kiedy wróci?
Nikt mi tu o niczym nie mówi.
Sprzątałyśmy stajnie, ona poszła po wiadro.
Zanim się zorientowałam, odjechała gdzieś z J.P.
- Ot tak? - Teraz wszystko na mojej głowie.
Gdzie pojechali?
Może odwiedzić Laurenta. Ponoć jest u matki.
Dziękuję.
Mogę wysiąść?
- Nie. Jedziemy do Yvette. - Ty skurwielu.
Czy ja jestem jakąś jebaną walizką?
- Dojechaliśmy, więc siedź cicho. - Jasne.
Hej.
Co tu robisz?
W szpitalu nikogo nie było.
Ponoć wrócił do domu.
Chciałem sprawdzić, co z nim.
Obudził się wczoraj.
I co?
Jest z nim pielęgniarz.
J.P. tu jest?
Jest z Laurentem.
Mogę się przywitać?
Chodź.
Nie za wcześnie na wypis ze szpitala?
Powiem im, że jesteś. Weź sobie kawy.
Co tu robisz? Jak dobrze cię widzieć.
- Ciebie też. Czemu nie odbierasz? - Nie mogłam.
Pomagałam przenieść Laurenta. Nie spuszczają mnie z oczu.
Po co przyjechałeś?
Sprawdzić, czy nic ci nie grozi.
Nie.
A Laurent?
Widzę w jego oczach, że wszystko pamięta.
Witaj, Steve.
Co za niespodzianka.
Dzień dobry pani.
Mów mi Yvette.
- Napiłeś się czegoś? - Nie.
Napijesz się porto? Chodź.
- Steve. - Cześć, J.P.
W szpitalu powiedzieli mi, że pojechał do domu.
Tak, Vinnie mi mówił.
- Wiesz, że się obudził? - Słyszałem.
- Dobre wieści. - Tak.
To krok w dobrą stronę.
- Proszę. - Dziękuję.
Obierzesz ziemniaków, Nathalie?
Robię kaszankę z sosem jabłkowym. Ulubione danie Laurenta.
Zostaniesz na kolację? Choć tyle mogę zaoferować.
To bardzo miłe, ale nie mogę zostać.
Laurent może już sam jeść?
Lekarz powiedział, że trzeba go delikatnie pobudzać.
Wczoraj zrobili mu skan mózgu.
Niedotlenienie spowodowało udar.
- Ma zniszczoną głowę. - Tak, mamo. Ma uszkodzony mózg,
ale wyniki wyszły lepsze, niż się spodziewali.
Jest sparaliżowany, nie mówi, ale będzie lepiej.
Laurent może w pełni wyzdrowieć. Za jakiś czas może zacząć się ruszać,
chodzić i mówić.
Nie wiedzą jak szybko.
Ale znów będzie komunikatywny. Tak powiedzieli. Prawda, J.P.?
Steve.
Jeśli nie zostaniesz na kolacji, może zajrzysz do Laurenta?
Lekarz mówił, że oglądanie różnych twarzy pomaga.
Robi dobrze na pamięć.
Chodź. Gdy spojrzałam w jego oczy, wiedziałam,
że to mój syn i że może wrócić do domu.
Wszystko umiem zrobić sama.
MARC DO NAS JEDZIE. CHCE ZNOWU ROZMAWIAĆ Z POLLY.
MOŻESZ ODDZWONIĆ?
Kurwa.
- Tutaj, Steve. - Idę.
Masz gościa, Laurent.
Steve tu jest.
Chyba go rozpoznaje.
Możliwe.
To bez wątpienia Laurent. Podejdź bliżej.
Powiedz coś. Myślę, że cię zrozumie.
Cześć, Laurent.
Wszystko w porządku? Miałeś kilka ciężkich dni.
Zobaczysz, wszystko się kiedyś kończy.
Zanim się obejrzysz, będzie po wszystkim.
Dobrze powiedziane. Prawda, Laurent?
Ciężko mi patrzeć na syna w takim stanie.
Mogło być gorzej.
Dziękuję za wszystko, co zrobiłeś.
Zrobiłem tylko to, co zrobiłby każdy.
Powinno być więcej ludzi takich jak ty.
Prawda, synu?
- Muszę już iść, Yvette. - Naprawdę?
Tyle przejechałeś i znów musisz ruszać w drogę?
Dziękuję, że wpadłeś.
Hej, Laurent.
Trzymaj się. Do zobaczenia.
Matka nie była zbyt wymagająca?
- Ciężko sobie wyobrazić, co musi czuć. - Masz dzieci?
Tak.
Miałem ci powiedzieć, że znalazłem podsłuch w samochodzie.
Pewnie założyły go gliny po mojej bójce z Laurentem.
Chyba nie mówiłem nic obciążającego,
ale lepiej sprawdź swoje auto
i wóz Laurenta.
Tak zrobię.
- Dzięki za cynk. - Steve.
Skoro nie zostajesz na kolacji, weź coś na wynos.
Są już dojrzałe. Będą smaczne.
Są bardzo dobre z grilla. Włożę je do bagażnika.
- Mam trochę folii. - Nie, mam bałagan. Ja to zrobię.
- To żaden kłopot. - Nie, dziękuję.
Nie jestem zadowolony z tego, jak potoczyło się spotkanie z Enrico.
Rozumiem.
Oni robią interesy po swojemu, ale uwierz,
że Enrico chce tego tak samo jak ty.
Potem zrobisz z Bilzarianem, co chcesz.
Dobrze.
W naszym fachu nie można nikomu ufać.
Nie muszę ci chyba tego mówić. Cały czas oglądam się przez ramię.
Sprawdzamy, co stało się z Laurentem.
Mamy miłośnika ptaków na ranchu.
Zamontował budkę dla ptaków z kamerą niedaleko stajni, aby je obserwować.
Ponoć rejestruje też dźwięk.
Sprawdzi, czy nagrała wypadek Laurenta.
Dobry pomysł.
Mamy wiele pytań. Chcemy poznać w ten sposób odpowiedzi.
Oby się udało. Do zobaczenia.
Dokąd teraz jedziemy?
NATHALIE OK. LAURENT NIE MÓWI.
Wypuść mnie stąd. Niedobrze mi, ty dupku!
Wracaj do środka.
Jeszcze czego!
Jedziemy w miejsce, gdzie nie mogą cię zobaczyć.
- Będzie tam policja. Właź. - Gówno mnie obchodzi, co robisz.
Nie będziesz mnie cały czas woził w bagażniku!
Wejdziesz tam.
Przytomny albo nie, mam to gdzieś.
Lepiej się nie wychylaj albo wnętrze bagażnika
będzie ostatnią rzeczą, jaką zobaczysz.
Nie testuj mnie.
Martwy handlarz bronią to moje najmniejsze zmartwienie.
Nie zapomnę ci tego.
Niech to szlag.
- Tak? - Znalazłeś Danielle?
Pracuję nad tym.
To za mało.
Słyszałem, że twój kumpel, Marc, ma mnie później przesłuchiwać.
Jeśli do tej pory nie zobaczę się z żoną, uczciwie odpowiem na każde pytanie.
Masz czas do 16.
- Jesteś. - Wybacz.
- Przyjechałem najszybciej, jak mogłem. - Znam to.
Marc tu jest?
Odjechał 30 minut temu.
- Gdzie Polly? - Masz jej dać spokój.
- Muszę z nią pogadać. - Nie.
Wpuść mnie, Liesbeth.
- Stój, bo zawołam tych dwóch gliniarzy. - Co mówisz?
Nie mogę rozmawiać z córką?
Kazałeś swojej córce kłamać.
Okłamać policję i mnie.
Co mówiła?
Naprawdę muszę wiedzieć.
Jak mogłeś ją w to wciągnąć?
Nie miałem wyboru. Przyrzekam.
Zawsze starałem się was chronić.
Wierzyłam, że jesteś dobrym człowiekiem.
Ale nabrałeś wszystkich. Mnie też.
Musisz być dobry w tym, co robisz.
Śmiało, odbierz. Lepiej tu nie przychodź.
- Tak? - Mam to, co chciałeś.
- Chcesz zapisać? - Nie, mów.
Kleine Breebeemdlaan 19 w Hasselt.
Dzięki.
Nie wiem, co zamierzasz, ale nie chcę tego pożałować.
Dobrze.
Panujesz nad sytuacją?
Miałeś coś wspólnego z wypadkiem Laurenta?
- Skąd wiesz o wypadku? - Staliście koło samochodu.
Wszystko słyszałem.
Dziwnie było usłyszeć głos Yvette po tylu latach.
To prawdziwa suka.
- Znasz niderlandzki? - Owszem, dupku.
- Spędziłem z Bergerami dużo czasu. - Czemu gadamy po angielsku?
Bo uwielbiam twój akcent.
Biedny Laurent.
Myślałem, że w armeńskiej policji jest korupcja.
Możemy potem pojechać do restauracji?
Znam dobrą armeńską knajpę.
Jestem głodny.
Dzięki.
Danielle.
Odpieprz się. Pomocy!
Nic ci nie zrobię. Chcę tylko porozmawiać.
Będziesz cicho?
Danielle?
Czego chcesz?
Zawiozę cię do Ferry'ego.
Co? Dlaczego?
Chce z tobą porozmawiać.
- To nie zajmie długo. - Ferry cię przysłał?
Powiem tylko, że może wyjść na wolność, ale potrzebuje twojej pomocy.
Jak myślisz, czemu wyprowadziłam się z kempingu?
Dlaczego zmieniłam numer?
Nie chcę mieć z nim nic wspólnego. Chcę mieć spokój.
Nie obchodzi mnie, czego chcesz.
Od pewnych rzeczy nie możesz uciec. Nie znajdziesz u mnie współczucia.
Nie po tym, jak naraziłaś moją córkę.
Więc wsiadaj do samochodu. Drugi raz grzecznie nie spytam.
Witam.
- Co robisz? - Muszę coś załatwić.
Chyba nie robisz tego, co myślę?
Uwierzyłeś w to, co mówił J.P.?
W tę ściemę z kamerą?
Robi cię w konia. To stary numer.
Nie ma żadnej kamery. Chce zobaczyć, czy pojedziesz sprawdzić.
Zastanawiasz się, czy zaufać temu armeńskiemu draniowi?
Jeśli pojedziesz, masz przejebane. Jeśli się mylę i nie pojedziesz,
też masz przejebane.
Kto to jest?
Nazywam się Victor Bilzarian.
Też jesteś z policji?
Ja? Nie. Jestem handlarzem bronią.
Przecież nigdzie się nie wybieram.
Będę śledził wydarzenia z pierwszego rzędu.
- Idziesz ze mną. - Dlaczego?
Musisz mi pomóc.
- Co jest? - Wysiadaj.
Niech cię diabli.
Zabieraj łapy!
Załatwmy to szybko i miejmy to z głowy.
Czemu miałabym ci pomóc?
Robię to dla Kim, dla Anouk.
Anouk nie żyje.
Staram się złapać jej morderców.
To nie mój problem. Co mnie to obchodzi?
Wiem, że mnie nienawidzisz.
Wiem też, że zależało ci na Kim.
A jej zależało na tobie.
Bardzo żałowała tego, co ci zrobiła.
Nie chciała tego robić. Zmusiłem ją.
Dlatego rzuciła pracę tajnej agentki.
Kim została zastrzelona od tyłu. Na środku ulicy, w biały dzień.
Dobrze jej tak.
Wcale tak nie myślisz.
Nie chcę, żeby tym tchórzom się upiekło.
Ona zasługuje na więcej.
Muszę tylko coś sprawdzić, a ty staniesz na warcie.
Hej.
Mogę pomóc?
Szukam łazienki.
Nieczynne.
Chodź.
- Mówiłem, że robi cię w konia. - Zamknij się.
Dzięki.
Zaczekam tu.
Zostały ciastka?
Gdzie zapalniczka?
Gdzie jest zapalniczka?
Nie palę.
Gdzie ona jest?
Skąd mam, kurwa, wiedzieć? Odwala ci.
Nie obłapiaj mnie. Chcesz mnie złapać za fiuta, poproś.
Co za świr.
Kurwa.
Wyłaź.
Nic nie znajdziesz, bo nie ma żadnej zapalniczki.
Zaczyna ci odbijać.
Zasypiasz na stojąco, dajesz J.P. sobą manipulować,
a teraz masz zwidy. Weź się w garść.
- Gdzie to jest? - Odpierdol się!
Właź do środka.
Zjedz ciastko i wyluzuj. Jezu.
Przyjście tutaj musiało cię sporo kosztować.
Jak się masz?
Po co mnie tu ściągnąłeś?
Jestem twoim mężem.
Ostatnim razem powiedziałam ci, że to koniec. Mam tego dość.
Chcę to usłyszeć od ciebie.
Czy to prawda?
Ty i Anouk?
Masz mi powiedzieć.
- Ferry... - Mów.
Powiedz mi.
Tak, to prawda.
Niech to diabli.
Tyle dla ciebie zrobiłem.
Zawsze za tobą szalałam.
- Uwierz mi. - W co?
Nie byłem dość dobry?
- O to chodzi? - Nie. Tak nie było.
Nie o to chodziło.
Zrobisz dla mnie jedną rzecz.
Wyciągniesz mnie stąd.
Co powiedział?
Jak myślisz?
Nie miałem wyboru.
Teraz muszę opowiedzieć przed sądem o tym, co robiłyśmy z Anouk?
Albo Kim. Jakkolwiek miała na imię.
Niech cię szlag.
Zniszczyliście mi życie. Rozumiesz?
Wykorzystaliście mnie.
A gdy było już po wszystkim, zostawiliście mnie w rozsypce.
Teraz muszę się publicznie upokorzyć.
Przyznać, jaka byłam głupia. Jak dałam się wam zmanipulować.
Przykro mi.
Chcesz pomścić jej śmierć?
Dobrze się dla ciebie składa, że cała wina spadnie na Kim.
A tobie się upiecze.
Sama wrócę do domu, dupku.
Kim jest Polly?
- Cześć, skarbie. - Cześć, tato.
Mama wyszła.
Wszystko OK? Chciałem zadzwonić, ale nie mogłem wcześniej.
Wybacz. Marc znalazł moje zdjęcia u Henka Swaaba.
Wiedział, że byłam na kempingu. Musiałam przyznać, że kłamałam.
To nic, skarbie.
Miałaś rację. Nie powinienem cię o to prosić.
- Co mu powiedziałaś? - Powiedziałam mu o telefonie.
Nie wspomniałam o pliku audio ani o Johnie.
Nawet mamie.
Wybacz, tato. Wpakowałam cię w kłopoty.
Nie szkodzi.
- Pogadamy niedługo, dobrze? - Tak.
- Wszystko się ułoży. Z mamą też. - Dobrze.
Jestem z ciebie dumny.
Przepraszam cię za to wszystko.
Wiem.
- Pa, skarbie. Do zobaczenia niedługo. - Pa, tato.
Kurwa.
Bob.
Hej, Bob.
W porządku?
- Widziałaś Bilzariana? - Kogo?
Victora Bilzariana. Armeńczyk. Tego wzrostu.
Co się stało?
Oberwałem w głowę.
Usiądź.
Nie mogę. Muszę iść dalej.
Jak? Przecież ugrzązłeś.
Pomożesz mi?
- Robię to dla ciebie. - Nie kłam.
Kurwa.
W końcu. Gdzie, u diabła, jesteś?
Spieprzyłem, Nick.
Co spieprzyłeś?
Wszystko.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Lepiej to nagraj.
Dobrze się zastanów, co powiesz.
Powiem im, co się stało.
Cześć, Nathalie. Mamy niespodziankę dla Laurenta.
Załatwię to po swojemu. Pocałuj mnie w dupę.
Tak? Próbuje coś powiedzieć.
Napisy: Gabriela Deryło